هوس کرده ام نگرانم شوند ..،

از آن نگرانی هایی که هی زنگ بزنند به موبایلت و هی بشنوند که " مشترک مورد نظر خاموش می باشد ."

بعد هم که روشنش کردم، یک نفر از آن طرف بگوید : کشتی ما رو از نگرانی!

یا بگوید خدا رو شکر که حالت خوبه فقط.

یا اصلا کسی همینجوری بگوید ".دلم شور تو را میزد سحر ..حس میکردم روبراه نیستی امروز."

+ مشترک مورد نظر در دسترس است .

برای همین کسی نگرانش نمی شود !

اینجا میشود زیاد دروغ گفت . زیاد خالی بست .

میشود گفت من دختر فلان آدم مهمم یا دختر گل فروش مترو.

 میشود هر ادعایی کرد .ادعای خوب بودن یا خیلی عوضی بودن حتی .

میشود لذت برد از این ادعاها ..

اما بلاخره یک روز خسته میشوی . با خودت میگویی : خب ..تهش که چی ؟!

اینطور میشود که اینجا میشود : "حرف دل "،

میشود جایی برای رسیدن به " بی جوابی ها "

برای گفتن " حرفهای ناتمام"

میشود یک جایی که ادعاهایت ته کشیده اند . جایی که هوای بهشتی شدن نداری .

.جایی که میخواهی خودت باشی .

که درک شوی همین !

پ.ن : بعضی آدمها را، فقط میشود از دور دوست داشت ..

نزدیکشان که می شوی ،

حس تلخ حسادت آزارت میدهد.

بعضی آدمها را ، فقط  میشود  مــجــازی دوست داشت !

همین عنوان را در کوچه های بغلی بخوانید ..

خوب نبودن خیلی چیزا.. واسه خوب نبودن خودمونه..

 دارم به  این فکر میکنم که ما آدمها، به خیلی چیزهای مشترک عادت کرده ایم ..،

به خیلی سلام ها . خیلی نگاهها . خیلی از " چه خبر " هایی که جواب خاصی ندارند،

به رابطه های ساده ای که مطمئنی  ساده خواهند ماند .

به خیلی آدم ها ..عادت داریم.

آدم هایی که نه در دل جایی دارند نه در ذهن ، زمانش که برسد به فراموشی مطلق میرسند.

اما ..اما بعضی وقتها  اگر همان ها نباشند ،یا ok نباشند و حالت را نپرسند ..

گرفته ای ..و دست خودت هم نیست !

دلبستگی های عادتی ...

عــــادت های دو زاری ..!

دوستی می گوید مغرورشده ای و من هنوز به این فکر میکنم که او از کدام غرور سخن می گوید .

من که ساده تر از همیشه ام این روزها ،

اصلا من بابت تمام چیزهایی که شاید بتواند من را مغرور کند زحمت کشیده ام !

برای تمام بیست های دیکته ، برای  تحمل همه ی آن کلاس های رخوت انگیز،

برای زن بودن ، برای زیبا بودن، برای همه ی شیرینی ها و آجیل هایی که به خود حرام کردم زحمت کشیدم،

 برای تمام شب هایی که گریه کردم اما تلفن را بر نداشتم  بگویم پشیمانم .زحمت کشیدم .

برای همه فکر هایی که نکردم،جاهایی که نرفتم ،برای به روی خود نیاوردن حرف های منظوردار،زحمت کشیدم،

 من برای اینجا ، این مزخرفاتم حتی، زحمت کشیدم ،.

آه منِ زحمت کش ،  چه دارم برای مغرور شدن ! راستی چرا خودش نگفت ؟؟

غرور لعنتی . لعنت خدا بر تو !

خسته ام امشب . خسته از این بی ذوقی روزهای آخر سال ..

كاش این نوروز لعنتی دركار نبود اصلا .

كاش هر جا و هر كاری میخواستی بكنی نمی گفتن "بعدعید "

اصلا چه عیـــدی !

عیدی كه بهارش بوی زمستان میدهد ..بوی برف ..

عیدی كه روزهای تعطیلش باید به مهمانی های تعارفی بگذرد ،

عیدی كه من كه دیگر حال تخم مرغ رنگ كردن های لوسش را ندارم .

عیدی كه تب ماهی قرمز خریدنش شعاریست ،سیب و سنجد هایش خمیریست ،آجیلش تخمه ژاپنیست ! برنامه هایش تكراریست ، سیزده بدرش بارانیست ... .

عیدی كه از آن چیزهایی كه بهش می گویند " تازگی " خبری نیست كه نیست !

عیدی كه من روزهای بعد عیدش را بیشتر دوست دارم.

روزهایی كه باز برگردیم سركار و زندگی . روزهایی كه صبح ساعت 6 از خواب بلند شوی و ساعت 6 شب برگردی خانه . روزهایی كه شبش كلی سو‍‍ژه داشته باشی برای حرف زدن و خندیدن .

خندیدن به همه ی سوتی ها و به روی خود نیاوردن ها !

نخـــیر ! این عید برای من عــــید نمی شود !

دلخوشی ها همیشه كوچكند .دلخوشی بزرگ معنا ندارد اصلا .

 دلخوشی ها اگر بزرگ باشند كه میشوند آرزو . میشوند رویا .

دیگر چیزی نیست كه بشود دل را به آن خوش كرد .میشوند دست نیافتنی .

قبلترها وقتی بعضی افراد را می دیدم، مثلا یك پیرزن،یا دختری كه موهایش ریخته بود،سوال های زیادی به سرم میزد .سوال هایی مثل اینكه دنیا در نظر این افراد چگونه است ؟ یا آن دختر وقتی جلوی آینه میرود به چه فكر میكند ؟به چه فكر نمیكند كه میتواند لبخند بزند ؟دلخوشی اش چیست ؟و سوالهایی از این دست .

اما حالا جوابش را پیدا كرده ام انگار...

حالا فكر میكنم كه جواب این حرفها یك چیز است :

زندگی همین است . زور آدم ها كه به دنیا نمیرسد، به بالا پایین هایش، به چرا من فقط هایش ؟!، تو نمی توانی پا بر زمین بكوبی و بگویی من این زندگی را نمی خواهم .

خیلی چیزها سهم ما نیست،

و بهتر است نه حرفش را بزنیم و نه فكرش را بكنیم .

آن وقت  میشود راحتتر زندگی كرد .راحتتر دلخوشی پیدا كرد ،گاهی این دلخوشی های كوچك آنقدر خوشحالیهای بزرگ می آورند که دلت میخواهد به دنیا بگویی واینستا که عمرن اصلا پیاده نمیشوم !

یك روز آفتابی، یك سلام ساده ، یك بهانه كوچك برای ...

فقط حواست باشد كه دلت نسوزد . دلت نسوزد كه چرا دلخوشی هایت اینقدر ساده اند ...

همین عنوان را در كوچه های بغلی بخوانید .

بلند بلند حرف میزدند و به چیزهای خیلی مسخره ای می خندیدند.

پسرهای جوان پشت ایستگاه اتوبوس را می گوبم .

نمی دانستند كه ما (من ودوستم ) فالگوش بی اختیار  اراجیفشان شده ایم .

اراجیف بیچاره هایی كه روحشان از حواس ما بی اطلاع بود .

حرفهایشان در مورد دختری بود ،به گمانم ..

شاید هم زنی، و شاید حتی مادری!

یكیشان میگفت :اینو بنویس براش ..صدای خنده هایشان نگذاشت بفهمیم كه چه پیامی بوده !

دومی میگفت : ولی ازون بلاهاست ها . همینجوری بی دلیل میخنده ..

به طرز خندیدنش فكر كردم ..واینكه چطور میتواند بی دلیل بخندد ؟

هنوز دو متر از آن ایستگاه دور نشده بودیم كه این تابلو را دیدم .

شاید صدها نفر در روز از كنار این تابلو عبور كنند و ابدا چیز خنده داری در آن نبینند .

اما برای من و دوستم آنقدر مضحك بود كه تقریبا بلند خندیدیم و اهمیتی نداشت كه ...

+ عجیب نیست اگر من شیطنت كنم و تو شیطان شده باشی ..

گاهی باید مغرور بود ، یكرنگی زیاد، ‌دیگران را خودشیفته می كند و تو را احمق .

برای مرور بعضی حرفها میروم به روزهای دور ..روزهایی در حوالی88

روزهایی كه برای برادرم از دوستم میگفتم ، از مهربانی هایش ، از اینكه وقتی اسم تو می آید رنگش عوض میشود ،

روزهای عمــــرا گفتن های كش دار برادرم ، بی خیال گفتن های من ..

روزهای قافیه و ردیف كردن قرارهایی كه ....

كه كاش ردیف نمیشد ..

خیلی وقتها توی دلم یقه ام را میگیرم و لیچار بار خودم میكنم بخاطر آن تلاشهای احمقانه .

بخاطر نگاههایی كه بیخود شلوغشان كردم ..

بخاطر احساسات ساده ای كه انگ عاشقی رویشان گذاشتم ،

بخاطر همه ی این لحظه ها كه انگار هر لحظه باید منتظر باشی كه دل بكنند ، كه بروند ،كه تمام شوند تمامِ تمام ..

+ خربزه ؟ پای لرز؟ باشه میدونم . اینم تموم میشه . (عادت میكنیم )،

اما راحت نیست .......رفیق نگو بی تفاوتی . ..

دیالوگ برتر :

مشکلی که با دخترا هست اینه که اونا یه رازن.

(شهر گناه)

می پرسی چه خبر ؟

خبری نیست رفیق ...جز اینكه زیاد دیده شده ام این روزها ،

زندگی جریان سینوسی دارد .یك روزهایی شلوغ ، یك روزهایی تنها ،

یك روزهایی خوب ، یك روزهایی بد ...یك وقتهایی هم بدك نیست..

این روزها بدك نیست ..

این روزها راحتتر از همیشه خوشحال میشوم ،

به این كه مهندس محاسبات من را دقیق تر میداند ذوق میكنم حتی !

مهندس آدم با شعوری است .یعنی وقتهایی كه من با یك لبخند میخواهم بفهمانم چیزی در این چهارسال دانشگاه بارم نشده میفهمد . از این آدم ها كم پیدا می شوند كه با یك لبخند همه چیز را بفهمند .

این روزها می خواهم بی ادعاتر باشم .

این روزها راحتتر از همیشه"نمیدونم " می گویم ..از آن "نمیدونم "های لوسی كه بیشتر از همه دل خودم را آشوب میكند .

بی خیال رفیق . بگذار دیگر خبردارت نكنم ...

 ما دخترهای احساساتی ..

دختر هایی که "ها" میکنیم توی دستمان گرم میشویم ، ما که خنک میشویم با یک تکه ورق کوچک ،

ما دختر های اهل حرف زدن مرد و مردانه ، دختر های نه امروزی و نه دیروزی ..نه کودک ،

دختر های عشق شالگردن های بلند ، عشق لواشک ، عشق فوت کردن توی قاصدک ،

ما دختر های روسری های بی پولک ..،

ما که با خانه تکانی حال نمیکنیم ، ما که آشپزی بلد نیستیم حتی دم پختک !

ما که سوسک ببینیم وحشت زده فریاد میکشیم اما روی ترن هوایی مستانه می خندیم ..

ما که ذوق زده میشویم از خرید لباسهای رنگارنگ ..

ما دختر های کتانی پوش ..،

ما که عادت داریم به قهر کردن های بی علت ، به هدیه دادن های بی منت ،به تلفن های طولانی و بی وقت ، به عاشقانه های گاه از روی لذت ..،

ما ..

ما دختر های قبیله ی بی چتر

 ما را چه به کینه و دشمنی و نفرت ؟!

+تیتر مشترک با :

حــــرفهایـــــ نا تــــمامـــ

بـــی جوابی

سالها پیش در فرعی ترین فکر زندگی ام ، گمان میکردم وقتی دانشگاهم تمام شود،

خیلی بزرگ شده ام ..، خیلی خانوم .( خیلی خانوم تر از حالا !)

گمان میکردم قدم باید بالای 170 شده باشد ! و با این حال کتانی نخواهم پوشید آن روزها ...

گمان میکردم باید مثل نسرین خاله ، وقتی جایی میروم کلی کاغذ و خرت و پرت همراهم باشد ،

و آن وقتها آن قدر مشغله خواهم داشت که فکر کردن به خواستگار و این چیزها ابلهانه ترین چیز ممکن بنظرم میرسد !

سالها بعد، گفتم خوب  نهایتا هم اگر یک روز تنگ زمستانی دلم بگیرد میروم به آن کافه هه ..

همان کافه ی بی سقف طرقبه ..چای میخورم و بخار نفسم را میدهم بیرون و با خودم زمزمه میکنم که اوه ه سرده ها ...و بعد به همه چیز فکر میکنم .به تمام زندگی ام .تمام آن چیزی که بوده و اکنون هستم ...وقتی بر میگردم دستم را از شیشه ماشین بیرون می برم و پوستم به طور محشری خیس میشود و سبک می شوم ..و دیگر از این حس ها و این حرفها ، خبری نیست که نیست ..

و حالا که سالها بعدتر است ، می آیم اینجا و می نویسم :

خنک آن قمار بازی که بباخت آنچه بودش

                                                   بنماند هیچش الا، هوسِ قمارِ دیگر..!